FamZwart

Nou, ik heb de wandeling naar de top van Mauna Loa gedaan. En het was erg zwaar. We liepen van 3000m naar 4100m en de hele wandeling was 22 km. Vanwege het gebruik aan zuurstof op die hoogte liep ik na 100m al zwaar te hijgen. Zo bleef het eigenlijk tot aan de top. Toen we daar waren aangekomen was ik behoorlijk moe en had ik echt wat nieuwe brandstof nodig, maar toen gebeurde waar ik al een beetje bang voor was: op die hoogte stop mijn maag ermee. Ik probeerde wat water te drinken en een banaan te eten, maar na een kwartiertje kwam dat er weer uit. Ik heb dus de hele dag gelopen op alleen mijn ontbijt en het water wat ik op weg ernaartoe had gedronken. Gelukkig was mijn conditie wel aardig goed, want ik heb geen last van mijn benen en voeten gehad. Ik was met mijn collega/baas die in de vijftig is. Hij had helemaal nergens last en volgens mij was hij niet eens moe toen we terugkwamen.

Ondanks de problemen was het een mooie wandeling. Er groeit daar helemaal niets en het enige levende wat we hebben gezien waren een paar vliegen, 1 spin en 1 wandelaar. Je loopt dus alleen maar over de kale lava, maar toch is dat ook erg mooi. Er zijn zoveel verschillende soorten: rood, grijs, bruin, zwart of goudkleurig, glinsterend of dof, heel ruw of heel glad, heel stevig of zo brokkelig dat het onder je voeten afbreekt. Soms knispert het onder je voeten als sneeuw. Ook het uitzicht was mooi. We konden de telescopen op Mauna Kea zien en een aantal andere bergen: Hualalai, Kohala en de berg op Maui. Bovenop Mauna Loa is een hele grote krater met steile rotswanden. In 1984 is daar een grote uitbarsting geweest en is de krater voor een groot deel opgevuld met lava. Daarvoor was hij 100m dieper dan hij nu is.

Nou, de afgelopen tijd hebben we wel last van (dreigende) natuurrampen hier. De laatste weken was de Kilauea vulkaan al aardig actief. Er zijn wat kleine bevinkjes en uitbarstingen geweest en er is een nieuwe lava stroom op gang gekomen.

Afgelopen maandag werd er een Hurricane watch afgeroepen omdat orkaan Flossie onze kant op kwam. Hij(of zij?) werd dinsdagmiddag verwacht. Het zou erg hard gaan waaien en er zou zoveel regen vallen dat veel wegen onder water konden lopen. Er werd ons gezegd dat we ons moesten voorbereiden: drinkwater klaar zetten, blikvoer kopen, barbeque gekocht (voor als we een paar dagen zonder stroom komen te zitten), gereedschap bij de hand houden, tanken. Overal was het erg druk met iedereen die de laatste voorbereidingen aan het treffen was. Ook moesten we alles naar binnen halen wat weg kan waaien. Bovendien moet je klaar zijn om je huis te verlaten: de helft van je voorraden moet je in de achterklep van je auto leggen en alle belangrijke papieren, wat kleren en dekens etc klaar leggen om mee te nemen.

Maandagavond terwijl iedereen nog druk was, was er opeens een korte maar zware aardbeving (5,9 op de schaal van Richter). Arjanne voelde al wat gerommel van te voren en toen opeens was er een grote schok. Ik had het idee dat de muren 20 cm heen en weer bewogen. Het huis slingerde even heen en weer voordat het weer tot stilstand kwam. Misschien was het in werkelijkheid wel wat minder erg dan het nu klinkt, maar het ging allemaal zo snel dat het moeilijk goed na te vertellen is.

Dinsdag nog wel naar mijn werk gegaan omdat het nog een tijdje zou duren voordat Flossie dichterbij zou komen. Om 11:30 mocht iedereen naar huis. Op de zuidpunt van het eiland was het al aardig gaan waaien en de golven werden ook steeds hoger. Bij ons was er af en toe een flinke bui, maar nog geen wind. Op het nieuws zeiden ze dat het zo'n twee uur zou duren voordat het zover was. Maar een uur later zou het nog steeds twee uur duren en een uur later weer. Uiteindelijk is het de hele avond windstil gebleven met af en toe een buitje.

Woensdag was iedereen opgelucht dat we er zonder kleerscheuren vanaf waren gekomen, totdat het nieuws bekend werd dat er voor de kust van Peru een aardbeving van 7,9 was geweest. Er werd meteen een tsunami advisory afgekondigd. Wij wonen net in het hoekje van het gebied dat moet worden geevacueerd als er echt een tsunami aankomt. Gelukkig hadden we alle spullen nog klaarliggen vanwege de orkaan. Een paar uur later werd bekend dat er geen gevaar is.

We zijn dankbaar dat we voor dat alles bewaard zijn gebleven. We hebben weinig concrete gevaren gelopen maar na al die waarschuwingen besef je wel weer hoe klein en hulpeloos je bent ten opzichte van al dat natuurgeweld.

We hebben de afgelopen tijd niet heel veel bijzonders mee gemaakt. Er is weer wat meer vulkanische activiteit op het eiland en Bram is in zijn oor gestoken (zie de foto's). We hebben wel wat plannen voor de komende tijd.

Vrijdag ga ik (Walther) met een collega (die Walther van zijn achternaam heet) Mauna Loa beklimmen. We vertrekken op 3000m en lopen naar de top op 4100m (geloof ik). Op 3000m is er al een stuk minder zuurstof in de lucht, dus dat maakt het wel wat zwaarder. Eten bevalt me altijd erg slecht op die hoogte, ik word er helemaal niet lekker van. Maar 22km op een lege maag is ook niet zo'n goed idee.

Over minder dan twee weken komen Arjan en Alieke op bezoek. Dat lijkt ons ook erg gezellig. Bram zal er ook wel van genieten dat er weer mensen over de vloer zijn en we gaan natuurlijk weer alle mooie plekjes bekijken.

En we komen natuurlijk naar Nederland. We blijven op de heenweg 1 dag in San Francisco, tijdens de conferentie zijn we 5 dagen in Londen en terug blijven we ook nog een dagje in Honolulu. Maar we hebben vooral zin om naar Nederland te komen: patat met mayonaise, poffertjes, lekker brood en lekkere kaas ... oja en natuurlijk familie en vrienden weerzien :)